تک ستاره
پشت تاریکی مرموزیه ستاره گوشه گیره
نرسه اگه به شبها
توی تنهایی میمیره
یه شب از دشمن خونی
خورد یه عالم تازیانه
تا بشه شروع از اونجا
حس نوبر تـــــرانه
حس تنهایی شکوندش
تو سکوت خیس بارون
نور دیگه نداره حالا
تکستاره ی هوامـون
حالا فهمید لحن بارون
عشقو یاد اون مــیاره
تازه فهمیده که تنهاست
عاشقه انگار دوباره
ماهو کم داره تو شبهاش
تکستاره شکســــــــته
می سوزونه تو حریقی
هر چی یاد و دسته دسته
ولی باز خاکستر عشق
واسه اون خاک بهشته
چه کنه که گل تقدیر
خاک افسانه سرشته
تویی که حقیقت عشق
تاهمیشـــــــه آرزوته
حالا که خوابیدی میگه
تکستاره روبروته
آزاده تحریری / بهار سال يک هزار وسيصد و 83 خورشيدی
| سفارشات | وبلاگ | درباره سایت | پیوندها | جستجو |
